2011/Jul/27

นานเท่าไหร่แล้ว....  
ที่ผมไม่ได้กลับเข้ามาที่นี่   (มันนานมากแล้วน่ะ)  
และตอนนี้... ผมก็โตขึ้นเยอะแล้วด้วย  
 
 
ชีวิตของผมที่ผ่านมา   ผมได้เรียนรู้  และรู้จักชีวิตขึ้นเยอะ
มีทั้งคนที่เข้ามาในชีวิตผม และก็คนที่เดินออกไปจากชีวิตผม...
พวกเค้าเหล่านั้น  คือคุณครูของผมทั้งนั้น  "คุณครูที่สอนผมให้รักเป็น"
มามะ...   ผมจะเล่าให้ฟัง
 
 
ตั้งแต่ผมอายุ 16  ผมคบกับเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง...
ซึ่งผมแอบชอบเค้ามาก  มาก  และก็มาก  แต่เค้าไม่รู้ตัว
จนวันหนึ่ง.... ผมกับเค้าก็มีเหตุให้เราทั้งสองคบกัน  
เวลาผ่านไปนาน   จนผมเรียนจบ.....
ผมได้ทำงานและใช้อินเตอร์เนต   ซึ่งทำให้ผมพบใครคนนึง
เราคุยกันรู้จักกันจนถูกคอ   แต่เราไม่เคยเจอกัน
คับ...  เค้าคนนั้นคือผู้ชายคนที่เป็นจุดเริ่มต้นมุมมืดของผม
 
 
เค้าบอกว่าเค้าชอบผม    ผมไม่ตอบอะไรเค้า
แต่แล้วผมกับเค้าก็เริ่มห่างกัน  เพราะความคิดของผมตอนนั้น
"ผมไม่ใช่เกย์    ผมมีแฟนอยู่แล้ว   และที่สำคัญเค้าเป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดรองจากแม่ของผมด้วย"
 
 
แต่แล้ว....  วันหนึ่ง...   แฟนของผมเค้าก็เปิดใจให้ใครคนหนึ่งก้าวเข้ามา
ผมยอมรับว่ามันเป็นช่วงที่เจ็บที่สุดในชีวิตของผม
เพราะความไว้ใจและเชื่อใจในตัวเค้า  มันเลยทำให้ผมเจ็บ  และก็เจ็บ
ความรู้สึกของผมตอนนั้น  ผมเคว้งมาก....   ผมรู้สึกไม่เหลือใครที่รักผมเลย
และแล้ว  ผู้ชายคนนั้นที่เคยบอกว่าชอบผมก็กลับเข้ามา...
 
 
ผมเปิดใจรับเค้าอย่างกล้าๆกลัวๆ   เพราะเค้าเองก็มีพี่คนนั้นอยู่แล้ว
เวลาของผมกับเค้า มันเดินไม่เคยตรงกันจริงๆ
และสุดท้าย ผมก็ตัดสินใจหันหลังให้เค้า
พร้อมกับการเริ่มต้นใหม่ๆ กับผู้หญิงคนเดิมของผม
 
 
ใช่คับ... เค้าคบกันไม่รอด 
และเค้าขอกลับมาคบกับผม
ผมยินดีคบกับเค้า แต่ผมไม่อาจหลอกเค้าได้ว่าผมเปลี่ยนไป
อย่างน้อย  ช่วงเวลาที่เค้าไม่อยู่นั้น  ผมได้เปิดใจรับผู้ชายคนหนึ่งก้าวเข้ามา...
 
 
หลังจากนั้น...  ผมตัดสินใจทิ้งทุกอย่างจากกรุงเทพ
ไปเริ่มต้นชีวิตใหม่กับเค้า.....
 
 
เวลาผ่านไป 1 ปี...
ผมบอกได้เลยว่า  เหมือนผมจะหลอกตัวเองว่ามีความสุข
ผมคิดถึงผู้ชายคนนั้น   ผมคิดอยู่ตลอดเวลาว่า ถ้าผมไม่ตัดสินใจอย่างนี้
ป่านนี้ผมกับเค้าจะคบกันยังไง    เราจะไปด้วยกันได้ไหม???  
และมันจะเป็นยังไง กับการมีแฟนเป็นผู้ชายคนแรกในชีวิตผม...
 
 
ในที่สุด 1 ปีผ่านไป  ผมต้องกลับมาอยู่กรุงเทพตามลำพัง
เพราะเหตุผลบางอย่างจากทางบ้านของผม
ผมต้องแยกกันอยู่กับแฟนผม   แต่เราก็ยังคุยติดต่อกันทุกวัน
 
 
ในเวลานั้น  ผมได้รู้จักผู้ชายอีกคนโดยบังเอิญ
ด้วยความที่เรามีความคิดคล้ายๆๆกัน
ผมกับเค้าเลยคุยกันถูกคอกันมากขึ้น
จนผมกล้าเล่าเรื่องของผู้ชายคนนั้นของผมให้เค้าฟัง...
เวลาเดินผ่านไปเรื่อยๆ   ผู้ชายคนนี้   เริ่มรู้จักผม   ครอบครัวผม  และรู้จักแฟนผม
เค้าบอกกับผมว่า   เค้ามีความสุขที่อยู่กับผม ณ ตอนนี้...
เค้ารู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ผิดและไม่ถูกต้อง เพราะผมมีแฟนอยู่แล้ว  
แต่เค้าขอเลือกอยู่ตอนนี้  และถ้าวันไหนเค้าเจ็บ  เค้าไม่อยากอยู่เค้าขอเลือกเดินจากไปเอง
 
 
และหลังจากนั้นไม่นาน  เค้าก็เดินจากชีวิตผมไป
ผมยอมรับว่าผมเสียใจมาก   เพราะผมเผลอใจรักเค้าเข้าไปแล้ว  โดยที่ผมไม่รู้ตัว
 
 
ผมนอนร้องไห้อยู่หลายวัน   และผมก็ทำใจได้   แฟนผมเค้าก็รับรู้เรื่องผมทั้งหมด...
ผมยอมรับว่าผู้ชายคนนี้  ทำให้ผมลืมคิดถึงเรื่องราวต่างๆ ที่มีอยู่ในใจของผมกับผู้ชายคนนั้นได้
แต่และแล้ว  ในที่สุดผมก็หนีผู้ชายคนนั้นไม่พ้น...
 
 
 
 
เวลาผ่านไปอีกปี.....   
ผมรู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปของแฟนผม
จนในที่สุด  เราก็ยุติความรักที่มีมาเกือบ 18  ปีลง  เพราะเหตุผลว่า..
ถ้าชีวิตเค้าไม่มีผม  แล้วเค้าจะรู้สึกยังไง   เค้าจะคิดถึงผมไหม?
ผมไม่ขัดเค้า  และเข้าใจยอมรับในข้อตกลงนั้น....
 
 
ผมได้ลองเปิดโอกาสให้ตัวเอง   ได้ศึกษาผู้ชายที่ติดอยู่ในใจผม
เวลาเดือนกว่าๆ  มันทำให้ผมรู้ได้ว่า  "ผมกับเค้า เราคงเข้ากันไม่ได้เลยจริงๆ"
และผมก็เลือกเดินออกมา.....
 
 
 
เวลาผ่านไป   3  เดือนที่ผมอยู่คนเดียวเป็นโสด
ผมได้รู้จักพี่คนหนึ่งจากเพื่อนของผม
ใช่คับเค้าชอบเพื่อนผม...  แต่เพื่อนผมยังไม่พร้อมจะมีใคร
สุดท้าย  ทำไปทำมา  ผมกับพี่เค้าก็คบกัน!!!!
และนี่  คือคำว่าแฟนผู้ชาย เต็มรูปแแบบในครั้งแรกของชีวิตผม
 
 
ผมปรับตัวเรียนรู้เรื่องต่างๆ มากมาย
ที่สำคัญพี่เค้าดีกับผมมากๆ  ช่วยสอนผมแทบทุกเรื่อง (รวมถึงเรื่องอย่างนั้นด้วย)
แต่สุดท้าย   ผมกับพี่เค้าก็ไปกันไม่รอด 
ผมเลือกที่จะกลับมาเป็นโสดอีกครั้ง
นี่คือเรื่องจริงที่ตอนนี้  มันอาจจะไม่เป็นมุมมืดในชีวิตผมอีกต่่อไปแล้ว
เพราะตอนผมคบกับพี่เค้าคนนั้น  ผมตัดสินใจเปิดเผยให้เพื่อนฟังและรับรู้
 
 
 
นี่ก็จะสองเดือนแล้ว  ที่ผมกับพี่เค้าเลิกกัน
และ 2 เดือนแล้ว  ที่ผมไม่มีใครเข้ามา
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


edit @ 27 Jul 2011 03:45:39 by ชาเย็น หรือ เย็นชา

edit @ 27 Jul 2011 03:46:51 by ชาเย็น หรือ เย็นชา

edit @ 27 Jul 2011 03:49:57 by ชาเย็น หรือ เย็นชา

2008/Oct/01

(ในความคิดผม) ความรักของผู้ชายด้วยกัน มันเป็นเรื่องที่ยากลำบากนัก

ยิ่งโดยเฉพาะผู้ชายแบบผมแล้วด้วยนั้น   มันยิ่งยากลำบากเป็นสองเท่าขึ้นไปอีก

ผู้ชายที่สามารถรักผู้หญิงคนหนึ่งได้ และยังสามารถรักผู้ชายอีกคนได้  

"ใช่"  ในเวลาเดียวกัน    "มันแย่"   ชะมัดเลย

 

 

รู้ไหม ผมไม่อยากเกิดมาเป็นแบบนี้เลย 

ผมอยากเลือกทางเดินใดทางเดินหนึ่งสักทางให้กับตัวเอง

แต่ผมก็ไม่สามารถที่จะเลือกได้   เพราะความอ่อนแอและตัณหาในตัวผม     

ผมถึงไม่มีความสุขแบบนี้ไง

 

 

ผมอยากมีความสุข  (สุขแบบสุดๆ)   กับคนอื่นเขาบ้าง

ผมอยากมีเรื่องราวดี ดี ให้ผมได้จดจำบ้าง

และผมอยากมีใครสักคน ที่จะเข้าใจชีวิตผมบ้าง

ว่า...   "ผมเหงาชะมัดเลย"

edit @ 1 Oct 2008 23:45:35 by ชาเย็น หรือ เย็นชา

2008/Jul/13

ผมหายไปนานเลยใช่ไหมคับ... ?

คับ    ใช่..     ผมหายไปนานเลย

 

 

 

จะว่าไป...  จริงๆ แล้ว

ผมเกือบจะลืมสมุดบันทึกเล่มนี้ไปแล้วด้วยซ้ำ

แต่ด้วยอะไรก็ไม่รู้ ที่อยู่ๆ วันนี้ก็ทำให้ผมนึกถึงใครบางคนขึ้นมา

แต่...เปล่าน่ะคับ  ผมไม่ได้หมายถึงเค้าคนนั้นที่ผมเคยเขียนถึงหรอก

แต่ผมหมายถึงคุณ suaiwan ต่างหาก....   ที่ผมคิดถึง   (ดีใจมั๊ย??)

 

 

คุณ suaiwan รู้ไหม

ว่ามีอะไรหลายอย่างเกิดขึ้นในชีวิตผมเยอะมาก

เยอะจนผมไม่รู้จะเริ่มต้นเล่าให้คุณฟังตรงไหนก่อน

แต่ผมก็อยากเล่าให้คุณฟังน่ะ เพราะคุณคือเพื่อนคนเดียวของผม

"เพื่อนคนเดียวของผม"   ที่ผมสามารถเล่าด้านมืดของผมให้ฟังได้

ว่าแต่ว่า...   ผมจะเล่าเริ่มจากตรงไหนก่อนดีหล่ะ !!!

เล่าเรื่องบนเตียงเลยดีม่ะ  !!!!! 555

 

 

เฮ้อ... คิดถึงใครบางคนจัง (ครั้งนี้ไม่ใช่คุณ suaiwanแล้วน่ะ)

อยากรู้ ว่าตอนนี้เค้าจะทำอะไรอยู่  จะคิดถึงผมบ้างไหม ?

 

 

ผมน่ะ  โครตจะคิดถึงเค้าเลย   คิดถึงความอบอุ่นที่เค้ากอดผม

คิดถึงรอยจูบ  ที่เค้าเริ่มต้นจูบผม   คิดถึงความรู้สึกดีๆ ที่เค้าหวังดีต่อผม

เฮ้อ..  คิดถึงเค้าจังคับ

 

 

(แล้วผมจะค่อยๆ เล่าด้านมืดๆ ของผมที่ผ่านมา ให้ฟังแล้วกันน่ะคับ)

 

 

 

 

 

 

 

 

edit @ 13 Jul 2008 02:08:36 by ชาเย็น หรือ เย็นชา

edit @ 13 Jul 2008 02:18:57 by ชาเย็น หรือ เย็นชา